خبرنگاراني براي هميشه
سلام مهدي... سلام ابراهيم... سلام عليرضا... سلام حميدرضا.
تمام آقايان خبرنگار پروازC130... سلام.
امروز دومين سالگرد تولد شماست. به خدا زبانم نمي گردد که بگويم دومين سالگرد رفتنتان ، عروجتان و از اين حرفها تا ثابت کنم که هنوز در ميانمان هستيد. پس تولدتان مبارک. لطفا شمع هاي دومين سال تولدتان را با افتخار خاموش کنيد تا من هم يقين داشته باشم که اکنون در تحريريه و در کنارمان مشغول خبر نوشتن هستيد.
مطمئن هستم که متولد شديد پس بيهوده بهانه نياوريد، چون تيتر يک امروز تمام روزنامه ها خبري از شما دارد. جالب است.. نه؟ خبرنگار روزي خود خبر شود.
دو سال که مي گذرد تازه زير پوستمان حس مي کنيم که ناگهان چه زود دير شده است.... خدا نکند که روزي فراموشتان کنيم که فراموشي بد دردي است. دردي که اين روزها عادت هر روزه مان شده ، خودمان را به آن راه مي زنيم و برايتان بزرگداشت مي گيريم وگرنه مي دانيم که خبرنگار يعني همين سوختن و دم بر نياوردن حتي اگر هواپيمايي نباشد و پروازي ديگر. دو سال براي ياد آوري هيچ و فراموش کردن همه چيز زياد نيست اين راهم باور کنيد.
آقايان خبرنگار پرواز C130... باور دارم دو سال پيشتر که با پروازي سياه ، خبر نخست تمام رسانه ها را دربست به خود اختصاص داديد امروز را به نظاره نشسته بوديد، اصلا خبرنگاري يعني همين. سالها همه را به مقصد رساندن و خود به مقصد نرسيدن. درست مثل پرواز C130.
+ نوشته شده توسط مهدی نورعلیشاهی در پنجشنبه پانزدهم آذر 1386 و ساعت
17:48 |
